ایل بختیاری تهران را آزاد کرد

اشاره : این مطلب  چکیده مقاله ارائه شده در سمینار یکصد سالگی مشروطه (تهران-مرداد ۱۳۸۵) است که بخش هایی از آن در تاریخ یکشنبه هفتم خرداد ماه ۱۳۸۵  در صفحه مشروطه روزنامه شرق و پس  از آن در چند نشریه استانی تحت عنوان سردار اسعد فاتح ملی به چاپ رسیده است .در آستانه چهاردهم مرداد سالروز انقلاب مشروطه َ بازخوانی آن خالی از لطف نخواهد بود.

سعادت بختیاری در گرو تامل و تفکر است و اینکه نشان دهد لیاقت بهتر زیستن را دارد.به امید آن روز.

وضعیت معرفی و ثبت آثار تاریخی ایران در فهرست  میراث جهانی

(با یاد دکتر پرویز ورجاوند که در راه ثبت آثار ایران بسیار کوشید)

 آثار و بناهای باستانی و تاریخی یادمان پیشینه هر ملت هستند و در اعصار مختلف ،  ملتها به شیوه های گوناگون از این میراث خود بهره مند شده اند.

 روزگاری این آثار شکوه ،عظمت و اعتبار و اقتدار ملتی را بر حریف خود دیکته میکرد. گفتمان قدرت در میادین کارزار بر مقیاس شکوه و اقتدار سنجیده میشد و امپراتوری های قدرتمند حاکمان قدرتمند جهان نیز بودند. میزان و تعدد این نمادهای تمدنی در زمانه ای دیگر ، تبدیل به  مدرک و سندی شدند  برای افتخار به پیشینه و دیرینگی و قدمت در تمدن و فرهنگ ، در هماوردی با  اسلاف دیگری که فاقد چنین پیشینه ای بودند!

روزگاری چند گذشت وملتها از لحاظ نوع تفکر و تعامل با سایر همنوعان  به این نکته رسیدند  که میراث هر ملت تنها محدود بدان ملت نیست و تعلقی جهانی داردو حفاظت و حراست از آن وظیفه تمامی جهانیان است.

 ایده ثبت جهانی آثار تاریخی از کجا آمد؟

نخستین بار پس از فروکش کردن  جنگ جهانی اول بود که ایده حمایت از هر نوع میراث جهانی مطرح شد . جنگ علاوه بر تلفات فراوان خسارات و ویرانی های زیادی را نیز به همراه داشته بود و آثار و ابنیه تاریخی و باستانی نیز از این صدمات در امان نمانده بودند و ملتها پس از فروکش کردن دوران پر تب و تاب جنگ و کشتار و ویرانی به این فکر کردند که ای کاش راهکاری بود تا میراث بشریت از آسیب جنگها و ویرانی ها و آسیبها در امان بماند. ایده ، ایده خوب و جالبی بود ،  اما اجرایی شدن آن تا وقوع یک جنگ عالمگیر دیگر به درازا کشید و سالها بعد عزم بین المللی برای اجرایی شدن این ایده بوجود آمد. گویی ویرانی عالمگیر دیگری نیاز بود تا عزمی جهانی بدین منظور به وجود آید.

سازمان ملل متحد که خود زاییده تفکر بشریت پس از تجربه جنگ عالمگیر بود بدین منظور وارد عمل شد و به بررسی و برنامه ریزی در این زمینه پرداخت.حاصل این کار کنوانسیونی برای حمایت از میراث تاریخی و طبیعی جهانی بود و مرکزی نیز برای مدیریت این برنامه تاسیس گردید.

 مرکز میراث جهانی

در شانزدهم نوامبر 1972 کنوانسیون حمایت از میراث تاریخی و طبیعی جهان به تصویب سازمان ملل رسید و سازمان آموزشی و علمی و فرهنگی سازمان ملل، یونسکو، مرکزی را تحت عنوان میراث جهانی دایر کرد.یونسکو ماموریت این مرکز را در هشت بند تعریف نمود:

1 - تشویق کشورهای جهان به امضای کنوانسیون میراث جهانی و اطمینان از حفظ و نگهداری صحیح میراث طبیعی و فرهنگی آنان

2 - تشویق بخش‌های مختلف فعال در این حوزه در کشورها برای نامزد کردن آثار طبیعی و فرهنگی کشورهایشان با توجه به ویژگی‌های ملی آن

3 - تشویق کارشناسان کشورها به ارائه و تنظیم برنامه مدیریتی برای اخبار و وضعیت سایت‌های میراث جهانی

4 - کمک به کشورهایی که اثر خود را به ثبت رسانده‌اند برای آموزش نیروی متخصص در نگهداری آثار و توسعه مراکز حفاظتی از آثار با توجه به تکنولوژی‌های پیشرفته

5 - ساخت مراکز امدادرسانی سریع برای میراث جهانی در زمان وقوع حوادث

6 - حمایت از مراکزی که فعالیت‌های عمومی در زمینه نگهداری و آموزش نحوه حفاظت از آثار به افراد آموزش می‌دهند

7 - تشویق هر منطقه برای جلب توجه ساکنین آن به حفظ و نگهداری میراث جهانی

8 - تشویق کشورهای بین‌المللی برای حمایت و حفاظت از میراث طبیعی و جهانی

 یونسکو همچنین  در راستای  اجرایی نمودن ایده حفاظت از میراث جهانی  ضمن  تأمین اعتبار مرمت و نگهداری آثار ثبت شده وظایفی را نیز برای کشورهای واجد آن آثار تعریف می‌کند که کشورها موظف به انجام و رعایت آن وظایف می‌کنند .

 از تاریخ شروع این برنامه تا کنون آثار فراوانی در نقاط مختلف جهان به ثبت جهانی رسیده اند و کشورها ی مختلف  ضمن     بهره مندی از مزایای ثبت آثار ، تعهداتی را نیز پذیرفته و بدان عمل می کنند.

ایران نیز در مقاطع مختلف تلاش هایی برای ثبت آثار باستانی و تاریخی خود به انجام رسانده است.

 ثبت آثار ایرانی در فهرست جهانی

وقتی به سیر تاریخی دیپلماسی فعالان و متولیان امر در زمینه تلاش برای ثبت آثار ایرانی در فهرست جهانی توجه می‌کنیم پس از آغاز این اقدامات در سال 1358 خورشیدی که با تلاش و اهتمام شخصی زنده یاد دکتر پرویز ورجاوند انجام شده بود  ، فترتی بیست و چند ساله را شاهدیم که فارغ از دلایل خواسته و ناخواسته مؤثر در آن بدون شک تأمل و بررسی در آن به منظور برنامه‌ریزی بهتر برای آینده ضروری بنظر می رسد.

در مقطع نخست ایران سه اثر خود را برای ثبت جهانی به یونسکو معرفی نمود و پس از پیگیری های مستمر موفق بدین کار شد اقدامی که با همت و تلاش قابل توجه مرحوم تازه درگذشته جناب آقای دکتر پرویز ورجاوند به وقوع پیوست.

معبد چغازنبیل شوش ، زیگورات شکوهمند تمدن باستانی  ایلام در استان خوزستان ، بنای ارزشمند هخامنشی تخت جمشید در استان فارس  و میدان نقش جهان، یادگار حکمرانان صفوی در پایتخت‌شان اصفهان نصف جهان، آثار سه گانه ایرانی بودند که این مجال  را یافته‌ بودند تا قبل از سایر آثار ایرانی به ثبت جهانی برسند.

تا سال 1358 تنها این سه اثر بودند که در یونسکو به عنوان میراث جهانی واجد شناسنامه شده‌ بودند. بروز انقلاب اسلامی و پس از آن جنگ تحمیلی و مسائل داخلی و خارجی  ازجمله فقدان عزم ملی در صیانت از میراث فرهنگی ، باعث شد از این سال شاهد دوران فترتی بیست و چند ساله در زمینه ثبت آثار باشیم.

 البته براساس اعلام مسئولان ایرانی از آن مقطع به بعد حداقل هفده اثر برای ثبت به یونسکو معرفی شده‌اند اما از آن میان تنها محوطه تخت سلیمان بود که  توانست بعنوان چهارمین اثر ایرانی  در سال  خورشیدی 1380 به ثبت جهانی برسد.

در عین حال آنچه مانع ثبت تعداد بیشتری از آثار ایرانی در این فهرت بود ، شیوه نامه و روش اجرایی جدیدی بود که یونسکو برای خود تعریف نموده بود.

یک سال پس از ثبت جهانی تخت سلیمان یونسکو شیوه نامه جدیدی تصویب کرد که براساس آن سالانه تنها سی(30)  اثر می‌توانستند به لیست‌ جهانی اضافه شوند.

این شیوه نامه بهر حال محدودیت هایی را برای کشور های مختلف جهت معرفی و ثبت آثارشان ایجاد می نمود و آثاری می توانستند واجد شناسنامه جهانی شوند که خصوصیات بارزی داشته باشند.

تلاشهای ایران در طی مدت سپری شده پس از صدور این مقررات جدید منجر به ثبت سه اثر دیگر شد.محوطه باستانی  پاسارگاد یادگار ارزشمند امپراتوری هخامنشی در استان کنونی فارس ، گنبد سلطانیه در استان  زنجان و کتیبه بیستون ، سنگ نوشته داریوش هخامنشی بر کناره کوه بیستون در  کرمانشاه سه اثری بودند که طی مدت شش سال پس از ثبت تخت سلیمان ، به فهرست جهانی اضافه شدند  و  سهم ایران در این فهرست  را به عدد هفت رساندند.

عدد هفت در باور باستانی ایرانیان عدد مقدسی است اما مزایای افزایش آثار ثبت شده برای ایران چه از نظر فرهنگی و چه اقتصادی آنقدر روشن است که ایجاب مینماید در این زمینه به عدد هفت بسنده نشود!

بدیهی است که ثبت یک اثر در میراث مشترک تنها یک حرکت تبلیغاتی نیست و امتیازاتی را برای کشور صاحب اثر به همراه خواهد داشت که مهمترین آن در آمدزایی از این طریق و رونق صنعت توریسم بدین وسیله است .امری که  با شروع قرون جدید آغاز گردیده و  این بار میراث باستانی و تاریخی در کاربردی نوین به اهرم  اقتصادی ارزشمندی تبدیل شده که با آن می توان صنعت گردشگری را رونق بخشید.

 رونق صنعت گردشگری با پشتوانه میراث جهانی

فارغ از بعد معنوی و اعتبار تاریخی و فرهنگی حضور آثار ایران در لیست جهانی بدون شک در عرصه صنعت توریسم نیز واجد امتیازاتی است.

دنیای امروز تنها نگاه احساسی و نوستالژیک به پیشینه خود ندارد و از مؤلفه‌های مختلف برای کسب درآمد و توسعه اقتصادی و ساختن فردای بهتر استفاده می‌کند.امری که هیچ منافاتی نیز با افتخار و اعتبار به پیشینه ارزشمند تاریخی و فرهنگی مناطق مختلف ندارد و یکی از این راهکارهای درآمدزایی، بهره‌مندی از مزایای اقتصادی و درآمدی صنعت توریسم با بهره‌مندی از معرفی جهانی آثار باستانی و تاریخی هر کشور است و تلاش بیشتر برای بالا بردن شمارگان آثار ارزشمند ایرانی در لیست جهانی در این زمینه‌ می‌تواند بسیار مفید باشد.

صنعت توریسم سومین صنعت درآمدزا در سطح جهان است و کم ‌کاریهای منجر به عدم ثبت آثار بیشتری از ایران در کنار غفلت از فرصت‌های جهانی در کنار اقدامات غیرکارشناسی که حریم همین تعداد آثار ثبت شده محدود را نیز مورد تعرض قرار می‌دهد نکاتی هستند که نیاز به دقت، تأمل و توجه بیشتر و اتخاذ دیپلماسی فعال‌تری در این زمینه دارند.

ایران به واسطه پیشینه باستانی و تاریخی خود واجد آثار و ابنیه شناخته شده‌ای است که معرف تاریخ و فرهنگ ایران در سطح جهان هستند و در ذهن جهانیان آشنا با ایران نام این آثار تداعی‌کننده نام ایران می باشند. در این زمینه آنچه باعث توجه و معرفی بهتر خواهد بود ، ثبت جهانی آثار باستانی و تاریخی است تا به واسطه آن بتوان ضمن بهره‌مندی از امتیازات اعطایی از جانب سازمان یونسکو و کسب اعتبار در این زمینه به ارتقای جایگاه آثار در سطح جهان  نیز امیدوار بود.

هفت اقلیم فرهنگ و تمدن ایرانی لیاقت سهمی بیشتر در عرصه جهان را دارد؛ لیاقتی که با سعی و تلاش به آن خواهیم رسید. با توجه به محاسن ثبت جهانی آثار از جمله مباحث مربوط به مرمت و نگهداری و تبلیغات و معرفی که طبیعتاً اقبال و توجه جهانگردان و رونق صنعت توریسم را به دنبال خواهد داشت به نظر می‌رسد اتخاذ دیپلماسی فعال در این زمینه می‌تواند بسیار تأثیرگذار باشد.

افتتاح چاپار خانه سازمان میراث فرهنگی

در کامنت های پست قبلی بچه های حوزه مشاوران جوان سازمان میراث فرهنگی به معرفی چاپارخانه جدید خود اشاره ای کرده بودند . متن پیام آنها به شرح ذیل است :

جوانان علاقه مند به مواریث فرهنگی می توانند گزارش های خود در خصوص تجاوز -تخریب و تصرف مکانها و محوطه ها و بافتهای تاریخی و فرهنگی و حفاریهای غیر مجاز را جهت پیگیری توسط یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی صنایع دستی و گردشگری از طریق این تارنما که مربوط به حوزه تازه تشکیل شده در این سازمان ارسال نمایند.

به ایران بیاندیشیم

آدرس:http://www.mirasjavan.ir/chapar.asp

«خط فارسی را دریابید!»

بیانیه‌ی هشداردهنده‌ی استادان ادبیات

جمعی از استادان زبان و ادبیات فارسی در بیانیه‌ی هشداردهنده‌ای، از وضع خط فارسی در فضای کامپیوتر و ارتباطات سیار، ابراز نگرانی، و بر ضرورت صیانت از این خط تأکید کرده‌اند.

به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، در این بیانیه که به امضای استادان و اعضای هیأت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشکده‌ی ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران رسیده، آمده است: «خط فارسی یکی از مؤلفه‌های مهم وحدت و هویت ملی، و پلی است که نسل‌های گذشته و حال را به یکدیگر پیوند می‌دهد. در طول تاریخ، بزرگ‌ترین دانشمندان، عارفان و شاعران ایرانی،‌ آثار ارجمند خویش را به کمک این خط به حافظه‌ی تاریخ سپرده‌اند و هزاران خوشنویس چیره‌دست، اوج زیبایی و هنر را در پیکره‌ی آن به یادگار نهاده‌اند. بی‌تردید هرگونه بی‌توجهی و بی‌مهری به خط فارسی و هر نوع افراط و تفریط در حق آن، جفا به فرهنگ ایرانی و اسلامی است و می‌تواند آثار مخاطره‌آمیزی بر هویت ملی و دینی ما بگذارد.

در ادامه‌ی این بیانیه آمده است: «بنا بر آن‌چه گذشت، حفظ حرمت و اعتبار خط فارسی یکی از وظایف مهم همه‌ی اهل فرهنگ، بویژه استادان و مدرسان و دانشجویان زبان و ادب فارسی است.

در سال‌های اخیر تحولات گسترده و شتابان در عرصه‌ی فناوری - بویژه در رایانه (کامپیوتر) و ارتباطات سیار - باعث شده که متخصصان ما نتوانند در زمینه‌ی تطابق بخشیدن خط فارسی با فناوری‌های نوین، چنان که باید و شاید، چاره‌اندیشی کنند و همچون جوامع دیگر در این زمینه تدبیری بایسته و جامع بیندیشند و همین تأخیر، به نگرانی‌هایی در میان اصحاب فرهنگ و دوستداران خط فارسی دامن زده است. به نظر می‌رسد که این نگرانی‌ها تا حدود زیادی بجا و بحق و شایسته بررسی و چاره‌اندیشی است.»

امضاکنندگان این بیانیه همچنین متذکر شده‌اند: «فقدان چاره‌اندیشی جامع در این زمینه باعث شده است که بسیاری از کاربران کامپیوتر و فناوری‌های نوین، با وجود عشق و علاقه‌ی فراوان به خط و فرهنگ ملی، از سر ناچاری به الفبای انگلیسی روی بیاورند و به عنوان ‌مثال میلیون‌ها نفر مشترک تلفن‌های همراه، ‌در میلیون‌ها پیام کوتاهی که روزانه ارسال می‌کنند، از خط بیگانه استفاده کنند. به نظر می‌رسد که مشکلات موجود در فرستادن پیام به خط فارسی و احیانا گران‌تر بودن تعرفه‌ی خط فارسی، در این زمینه بی‌تأثیر نبوده است.

به یقین تداوم شرایط کنونی، نه در شأن فرهنگ و ملت بزرگ ایران است و نه افتخاری برای مسؤولان محترم امر بویژه متولیان امور فنی و فرهنگی محسوب می‌شود.»

دوام و بقای ملت ایران و فرهنگ و ادبیات این دیار را همواره از خداوند بزرگ مسألت می‌کنیم.»

به گزارش ایسنا، افرادی که این بیانیه‌ را امضا کرده‌اند، عبارت‌اند از: محمدرضا شفیعی کدکنی، مظاهر مصفا، علی شیخ‌الاسلامی، اسماعیل حاکمی، جلیل تجلیل، مظفر بختیار، علی‌محمد حق‌شناس، خسرو فرشیدورد، برات زنجانی، سیدامیر محمودانوار، عباس کی‌منش، محمدعلی آذرشب، محمود شکیب، علی‌محمد مؤذنی، منوچهر اکبری، شهرام آزادیان، احمد احمدی، اصغر باباسالار، محمد دهقانی، عبدالرضا سیف، محمود فضیلت، سیدمحمدمنصور طباطبایی، سیدمصطفی موسوی ‌راد، روح‌الله هادی و محمدرضا ترکی.

آیین نکوداشت دکتر پرویز رجبی در خانه هنر مندان

دیروز صبح که ایمیل باکسم را باز کردم نامه استاد بزرگوار دکتر  رضا مرادی غیاث آبادی را دریافت کردم که خبر از برگزاری آیین نکوداشت دکتر پرویز رجبی در خانه هنرمندان می داد.برنامه ای که به کوشش علی دهباشی مدیر  فرهیخته  بخارا برگزار میشد.

حدود ساعت پنج پسین سر سرای خانه هنرمندان مملو از جمعیتی  بود  که به شوق دیدار با برجسته ترین مورخ معاصر ایران حضور پیدا کرده بودند .

علی دهباشی مدیر بخارا  با صفای همیشگی اش مقدمه ای در معرفی برنامه و دلایل انتخاب دکتر رجبی بیان کرد و پس از آن فیلم مستندی پخش شد که در آن پروفسور ماری کخ به بیان خصوصیات علمی دکتر رجبی پرداخت.

دکتر توفیق سبحانی / دکتر روزبه زرین کوب /دکتر رضا مرادی غیاث آبادی و آقای فرید وحدت سخنرانان برنامه بودند که هر کدام به توصیف و  توضیحاتی   از جنبه های مختلف علمی دکتر رجبی اشاره نمودند.

در پایان برنامه دکتر رجبی فروتنانه انتخاب خود را برای چنین برنامه ای ناشی از پایین آوردن استاندارد های کار بخارا دانست و گفت سی سالی که به مملکتم باز گشتم جز درد و آزار چیزی ندیدم!

دکتر رجبی  دکترای خود را از دانشگاه "گوتینگن" آلمان دریافت کرده و در رشته ایران شناسی پنج سال در آلمان تدریس کرده   است،     همچنین مدتی نیز در دانشگاه "ماربورگ" فعالیت داشته است. 
آثارش متجاوز از پنجاه جلد است که " کریم خان زند و زمان او " ، " جشن های ایرانی " ،  " تخت جمشید بارگاه تاریخ "  و مجموعه پنج جلدی   " هزاره های گمشده " و چندین ترجمه از    "والتر هینتس" و    "پروفسور ماری کخ"از جمله آنهاست. مشروح گزارش این برنامه در شماره آتی بخارا به چاپ خواهد رسید.

نقد و بررسی فیلم سیصد در تالار بتهون

پسین پنجشنبه گذشته(بیستم اردیبهشت) نشریه امرداد با فراخوان قبلی از علاقمندان جلسه نقد فیلم سیصد را در تالار بتهون خانه هنرمندان برگزار نمود.

ظهر پنجشنبه - با توجه به تجربایت قبلی برگزاری چنین برنامه هایی توسط گروه های غیر دولتی -  به بابک سلامتی تلفن کردم و بابک مطمئنم کرد که جلسه برگزار خواهد شد.

تالار نقلی بتهون گنجایش مهمانان علاقمند را نداشت و بسیاری از حاضران ایستاده برنامه را دنبال می کردند . بعد از شروع رسمی برنامه و صحبت های آقای سلامتی و نمایش بخش هایی از فیلم سیصد کارشناسان برنامه پدرام اکبری تهیه کننده و کارگردان /اکبر عالمی مدرس سینما و کارشناس مجری خوش تیپ تلویزیونی و مرتضی ثاقب فر جامعه شناس و مترجم تاریخ هر کدام از نگاه خود به نقد فیلم پرداختند.

مراسم نزدیک ساعت هشت شب با سرود زیبای ای ایران به پایان رسید و از حاضران پذیرایی مختصری به عمل آمد.

با توجه به حساسیت های موجود بر فیلم سیصد کار بابک و بقیه بچه های امرداد دست مریزاد دارد.

خیابانی به نام کوروش در اورشلیم

حکایت کوروش و قوم یهود را بار ها شنیده ایم کوروش بعد از فتح بابل یهودیان را آزاد گذاشت که به ایران مهاجرت کنند یا به اورشلیم  بر گردند و بنای بیت المقدس را دوباره بسازند. تمام غرامتهائی که از یهودیان در خزانه بابل بود را به آنها برگرداند و کمک کرد که به سرزمینشان برگردند.
کوروش اول بهار 539 پیش از میلاد در معبد مردوک که خدای بابلیان بوده تاجگذاری کرد و همه مذاهب محلی راآزاد گذاشت. خودش در معبد نماز خواند  و مردوک را به رسمیت شناخت ...

بهزاد بلور از ورنامه نگاران ایرانی مقیم لندن است که فارغ از هر زنده باد و مرده باد توانسته به اورشلیم برود و گزارش جالبی از نامگذاری خیابانی در اورشلیم بنام کوروش هخامنشی ارائه کند.

افسوس که سیاست باعث شده انسانها ناخواسته دشمن یکدیگر باشند...

گزارش جالب بهزاد را در این آدرس بخوانید:

http://http://www.bbc.co.uk/blogs/persian/2007/04/post_203.html

امیدوارم این مطلب تاثیر منفی نگذارد و عده ای کوروش را جاسوس صهیونیست ها ننامند.تاریخ اقدامات افتخار آمیز ایرانیان را با عینک سیاست نبینیم!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ادعای کشور ترکیه درخصوص مولانا

تابستان سال گذشته در یکی از خیابانهای استانبول از فروشنده کارت پستالی پرسیدم مولانا ایرانی است یا ترک؟ فروشنده جوان با زیرکی جواب داد مولانا ترکی است که به زبان فارسی سخن میگفت!

 هشتصدمین سال تولد مولانا از سوی یونسکو به بزرگداشت این شاعر و عارف اختصاص یافته و ترکیه در جهت ثبت کردن نام این شاعر بزرگ ایرانی به نام خود، برنامه‌های زیادی را برای پاسداشت مقام او تدارک دیده است. دولت ترکیه امسال مراسم باشکوهی در قونیه برگزار نمود و تدارک ویژه ای در این زمینه دیده بود .میهمانان ویژه ای نیز جزء مدعوین بودند از جمله"چنگیز آیتماتوف" - نویسنده سرشناس قرقیزستانی .به گزارش ایسنا این نویسنده در در وصف مولانا - شاعر پارسی‌گوی ایرانی - گفت:مولانا 750 سال پیش با تفکراتش دنیا را آگاه ساخت.

به گزارش  این خبرگزاری  آیتماتوف که برای شرکت در مراسم بزرگداشت مولانا به قونیه سفر کرده است، همچنین گفت: آموزه‌های مولانا نباید هرگز فراموش شوند. اگرچه او امروز زنده نیست، اما دانه‌های فرهنگی و آموزشی که کاشت، اکنون ثمره داده است.

به گزارش روزنامه «زمان» ترکیه، آیتماتوف با بیان این‌که مدرسه‌های ترکیه در سراسر دنیا‌ فلسفه مولانا را تدریس می‌کنند و آگاهی فرهنگی را افزایش می‌دهند، گفت: زمانی‌که در این مدرسه‌ها قدم می‌گذارم، گویی در خانه‌ام هستم. به‌نظر من این مدرسه‌ها نقش مهمی در صلح جهانی دارند.

او همچنین گفت: بسیار خوشحالم که در شهر مولانا هستم. قونیه شهر مهمی برای ترکیه است.

جدیدترین کتاب آیتماتوف با عنوان «وقتی کوه‌ها فروپاشند» به‌زودی در ترکیه منتشر، و ویرایش روسی و قرقیزستانی آن نیز تهیه خواهد شد.

مولانا در سکوت کارگزاران فرهنگی ایران در حال تغییر ملیت است و شایسته است اقدامات ویژه ای در این خصوص انجام گردد.گستره ایران فرهنگی بسیار گسترده تر از مرزهای سیاسی امروز است و باید در پاسداشت این هویت فرهنگی مشترک کار کرد.

چالش بین سد سازی و میراث فرهنگی در ایران

ماجرای سیوند با تمام مضراتی که داشته و دارد کهنه حکایتی بود که خیلی ها خیلی دیر به آن عکس العمل نشان دادند !

سد آبگیری شده و آثاری که مورد تحقیق قرار نگرفت زیر آب ماند اما بهرحال انجام شده و افسوس و اعتراض -علیرغم لازم بودن -در عمل تاثیری نخواهد داشت .توجه کسانی را که به تاریخ این سرزمین علاقمند هستند به پروژه دیگری جلب میکنم که بر خلاف بلاغی هنوز برای آن وقت هست. منظورم از نجات تحصن و راهپیمایی و حلقه انسانی و زنده باد و مرده باد گفتن و غیره نیست که آفتی بالاتر از اینها برای کار پژوهشی سراغ ندارم . منظور اطلاع رسانی به کارشناسان و علاقمندانی است که قبل از تکرار رخدادی مانند آنچه برای بلاغی رخ داد دست به کار شوند و کار های پژوهشی و تاریخ شناختی مورد نیاز را انجام دهند .

در حال حاضر در حدود سی کیلومتری جنوب غرب شهرستان ملایر از شهرهای استان همدان بر روی رودخانه ای بنام کلان پروژه احداث  سدی خاکی برنامه ریزی شده که در صورت تکمیل آبگیری دو محوطه باستانی به نامهای پاتپه و شط غیله را در آب فرو خواهد برد.

پاتپه محوطه ای باستانی با ارتفاع بیست و دو متر در مساحتی به طول یکصدو سی و هشت و عرض نودوپنج متر واقع شده است و بر اساس اعلام کارشناسان بیش از شش هزار سال قدمت دارد .پاتپه و همچنین شط غیله(شط=آبگیر/غیله=گود بسیار عمیق)  اطلاعات ارزشمندی از دوران پیش از تاریخ تا دوره اسلامی و حتی سده های اخیر را در خود نهفته دارند و هنوز برای کار کارشناسی روی آنها وقت باقی مانده است.کارشناسان میراث فرهنگی که اکنون در حال کاوش بر روی محوطه هستند دوسال وقت خواهند داشت که ناگفت های تاریخ این منطقه را از زیر خاک بیرون بکشند .

حسن رضوانی سرپرست هیات کاوش در منطقه پشت سد کلان در گفتگو با میراث خبر که چکیده ای از آن در روزنامه همشهری به چاپ رسیده از شروع بیست روزه عملیات نجات بخشی خبر دادو اعلام کرد طی این مدت بیش از چهارده محوطه باستانی در منطقه شناسایی شده اند.(همشهری /سال پانزدهم/شماره 4246 صفحه 22 / ستون دریچه)

در چالش سد سازی و نگهداری از میراث فرهنگی چه باید کرد؟

طاها هاشمی معاون سازمان میراث فرهنگی در گفتگو با خبرنگاران اعلام کرد حدود یکصد پروژه سد سازی دیگر نیز در محوطه های تاریخی مختلف کشور تعریف شده اند و سرنوشتی همچون بلاغی را برای آن مناطق به دنبال خوا هند داشت!(خبرگزاری میراث فرهنگی) هر کشوری برای توسعه اقتصادی به سد سازی نیاز دارد و از سویی دیگر هر کشوری نیز نیازمند شناسنامه تاریخی است. آنچه منطقی به نظر می رسد این است که در کاوش و شناسایی پیشینه تاریخی در شرف آبگیری تعجیل بیشتری صورت پذیرد و با انتقال یافته ها به موزه و مراکز تحقیقاتی اسناد و ادوات و نگاره های غرور آفرین باستانی پس از آبگیری سدها حسرت نخوریم.

وظیفه علاقمندان میراث فرهنگی مطمئنا بیش از تحصن و تجمع این خواهد بود که با امکانات خود متولیان بررسی و تحقیق در این محوطه ها را به سرعت عمل و کارشناسی بهتر تشویق و ترغیب نمایند.