؛یادگاری نویسی روی سی و سه پل با نام شهرم؛
کجا یادگاری ننویسیم؟!
یادگاری نویسی در دوره ای از حیات بشر به ثبت تاریخ برای روزگاران بعد بسیار کمک کرده است .
از این جمله کتیبه های باستانی ؛ بنوعی یادگاران روزگاری هستند که با حکاکی روی سنگ و خشت مانا ترین بایگانی را برای بشریت ایجاد نمودند و بخش مهمی از اطلاعات امروز ما به کمک همین حکاکی های به یادگار مانده بدست آمده اند.
در نمونه ای از این یادگاری های تاریخی ؛ حاکم ایلامی دور اونتاش در کتیبه هایی که در زیگورات چغازنبیل از خود باقی گزارده چنین می نویسد :
"من اونتاش نپیریش با آجر های طلایی رنگ و نقره ای رنگ و (با آجرهایی به رنگ )سبز و سیاه این معبد را ساختم و آن را به نپیریش و اینشوشینک خدایان این محوطه ی مقدس هدیه کردم . کسی که (آن را ) ویران کند و کسی که آجرهای آن را از بین برد کسی که آجر های طلایی رنگ نقره ای رنگ و سبز و سیاه آن را بردارد و به سرزمین دیگری برد باشد که ترس و بیم به نپیریش و اینشوشینک و کی ری ریش خدایان این محوطه مقدس بر سر آنان نازل گردد و باشد که نسلشان در زیر خورشید بر چیده شود ."
و امروز باید تاسف بخوریم از اینکه نفرین نپریشا بر کسانی که با نوشتن یادگاری و البته از روی ناآگاهی به تخریب آثار باستانی و تاریخی می پردازند ؛ کارگر نمی افتد و شاهد افزایش چنین پدیده شوم و مخربی در محوطه های تاریخی و باستانی سرزمین عزیزمان ایران هستیم.
به راستی آیا بهتر از آثار تاریخی برای ثبت یادگاری نمی توان یافت؟!
چونان سرداری فاتح که محوطه ای را فتح نموده نام خود و نام شهر خود و تاریخ فتح خود را با حکاکی یا بدتر از آن رنگ آمیزی بر گوشه ای از محوطه ای که مورد تهاجم مان قرار گرفته ؛ثبت می کنیم و در دل خرسندیم که عالم و آدم از حضور ما در این منطقه مطلع می شوند!
این امر در محوطه هایی که نگاهبانی و پاسداری نمی شوند به مراتب بیشتر به چشم می خورد !
ای کاش در این زمینه متولیان امر نظارت تنبیهی بیشتری پیشه کنند .
اما قبل از ؛آن وظیفه دوستداران تاریخ و میراث فرهنگی و همه ما این است که نه تنها خود وسوسه به چنین خطایی نشویم ؛ بلکه در صورت برخورد با چنین افرادی سعی کنیم به نحوی آنها را متوجه نتیجه زشت کارشان نیز بنمائیم.
کجا یادگاری ننویسیم ؛ نکته ای است که باید یک بار دیگر در خصوص آن فکر کنیم و نسبت بدان حساس باشیم.
تصاویر را از هنر نمایی همشهریان و هم ولایتی های خودم در مسجدسلیمان و طاقانک(روستایی که اصالت پدری ام به آنجا می رسد)انتخاب کردم تا یک سوزن به خود باشد و یک جوال دوز به همسایه اما برخی از سایر هموطنان نیز دست کمی از ما ندارند:
یادگاری روی دیوار تاریخی
یک نمونه دیگر هنرنمایی روی طاق سنگی تاریخی
رنگ نویسی روی کتیبه ای ایلامی در ایذه
یادگاری روی سرستون تخت جمشید در فارس